ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ ( ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΛΕΝΕ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ? )

Πρίν από λίγο καιρό, θυμήθηκα μια ιστορία που μου είχε πεί ο αδελφός του παππού μου, όταν ήμουν μικρό παιδί.
Είχε πάει, όπως πολλοί ακόμα Έλληνες, μετά την Μικρασιατική καταστροφή, στην Αμερική, για μια καλύτερη τύχη. Ήταν γύρω στο 1923. Πήγε λοιπόν στην Νέα Υόρκη ( νησος Ελλις κτλ) και ήταν τυχερός που βρήκε δουλειά σε εστιατόριο.
Με πολύ κόπο, και πολλές προσπάθειες, κατάφερε τελικά να ανοίξει και ο ίδιος ένα εστιατόριο, και οι δουλειές πήγαιναν καλά. Κάποια στιγμή, αποφάσισε να κάνει το ‘’μεγάλο βήμα’’ και να επεκτείνει την δουλειά του. Ήταν γύρω στο 1930.
Κάποια αξιόλογα άτομα της περιοχής, του υποσχέθηκαν οικονομική και ηθική υποστήριξη και αφού δανείστηκε από αυτούς ένα αρκετά μεγάλο ποσό, άνοιξε στην Αστόρια ένα πολυτελές εστιατόριο, το ‘’ΕΛΛΑΣ’’, με πολλές σμυρνέικες λιχουδιές .
Η δουλειά πήγαινε καλά, λεφτά έβγαζε, στις υποχρεώσεις του ήταν εντάξει και σχεδίαζε και νέα επέκταση. Ήδη είχε παντρευτεί και είχε δύο παιδιά. Τότε έγινε το περιβόητο μεγάλο ‘’κραχ’’ στην Αμερική και όλα πήγαν κατά διαόλου. Άρχισε πλέον να μην μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, και τα ‘’αξιόλογα άτομα’’ της περιοχής, από τα οποία είχε δανεισθεί και τα οποία του είχαν υποσχεθεί απεριόριστη υποστήριξη, άρχισαν όλο και πιο απαιτητικά να του ζητούν αυτά που του δάνεισαν, τα οποία με τους τόκους κτλ είχαν γίνει διπλά και τρίδιπλα. Ο αδελφός του παππού μου, ζητούσε την κατανόησή τους, πούλησε ‘’κοψοχρονιά’’ το μαγαζί, για να τα φέρει βόλτα, αλλα και πάλι τα χρέη ήταν αβάσταχτα.
Μια μέρα, γυρνώντας στο σπίτι, βλέπει τους δύο γιούς και την γυναίκα του να κλαίνε τρομοκρατημένοι. Είχαν βρεί το σκύλο τους σφαγμένο με μαχαίρι, και δεν ήξεραν τι να υποθέσουν. Σε λίγη ώρα, και πρίν προλάβουν να συνέλθουν, χτυπάει το τηλέφωνο και κάποιος άγνωστος ζητάει από τον αδελφό του παππού μου ένα μεγάλο χρηματικό ποσό που χρωστούσε, και που ήταν αδύνατο να το μαζέψει σε πέντε μέρες που του είπαν. Διαφορετικά, την τύχη του σκύλου του θα είχαν ένα – ένα τα παιδιά του, και η γυναίκα του.
Τρομοκρατημένος, φεύγει από το σπίτι και πηγαίνει σε ένα από τα ‘’αξιόλογα άτομα’’ για να το ρωτήσει τι συμβαίνει. Αφού πέρασε από χίλιους παρατρεχάμενους, βρήκε τον βοηθό του μόνον, ο οποίος του είπε ότι το χρέος του έχει μεταβιβασθεί σε κάποιους άλλους και πρέπει να πληρώσει εκείνους πλέον.
Την επόμενη ημέρα, μόλις άνοιξε το μαγαζί, μπαίνουν μέσα δύο ‘’ντουλάπες’’ με ένα ρόπαλο του μπέηζμπωλ. Χωρίς δεύτερη κουβέντα του σπάνε μία βιτρίνα, του δίνουν και μία και του σπάζουν το χέρι, και του λένε ότι πλέον χρωστάει σε αυτούς και αυτούς πρέπει να πληρώσει.
Την επομένη, ο αδελφός του παππού μου, με έναν φίλο του, Έλληνα και αυτόν, παίρνει την οικογένειά του και δύο βαλίτσες με τα απαραίτητα και φεύγει κρυφά τα μεσάνυχτα από την Νέα Υόρκη. Σε τρείς μέρες , με την βοήθεια φίλων του, φεύγει με πλοίο από την Αμερική γυρνώντας στην Ελλάδα. Ήταν περίπου το 1938.

Εμένα, πάντα μου άρεσε ο κινηματογράφος και ιδιαίτερα τα έργα με δράση κτλ. Όταν είχα γίνει περίπου 15 χρονών, πήγαινα στα ‘’παραβαρδάρια’’ ( ΠΑΝΘΕΟΝ, ΑΤΤΙΚΟ, ΛΑΊ΄ΚΟ) και έβλεπα δύο έργα, ένα ‘’καουμπόικο’’ και ένα ‘’γκαγκστερικό’’ συνήθως. Έβλεπα τους μύθους της εποχής (ΧΟΜΦΡΕΙ ΜΠΟΚΑΡΤ, ΤΖΕΗΜΣ ΚΑΓΚΝΕΥ κτλ) και το ευχαριστιόμουν. Μεταξύ των ταινιών που είδα, ήταν και κάποιες που μου έφερναν έντονα στη μνήμη μου, την ιστορία του αδελφού του παππού μου και συνειδητοποίησα ότι κάπως έτσι είχαν τότε τα πράγματα στην Χώρα των Μεγάλων Ευκαιριών.
Από τότε, ‘’κύλισε πολύ νερό κάτω από τα γιοφύρια’’ και φτάσαμε στις μέρες μας. Ξαφνικά, έγινα πολύ σημαντικός (όπως οι περισσότεροι από εμάς ) και άρχισαν κάποια φιλανθρωπικά ιδρύματα (νομίζω ότι τα λένε ΤΡΑΠΕΖΕΣ ) να επικοινωνούν καθημερινά σχεδόν μαζί μου, προσφέροντάς μου δάνεια για να περάσω τις γιορτές, για να αγοράσω Μετοχές, για να βελτιώσω την επιχείρησή μου ( που δεν είχα ), για να τα κάνω ότι θέλω τέλος πάντων. Ενδιάμεσα, μου προσέφεραν πλήθος πιστωτικών καρτών, για να αγοράζω ότι θέλω, χωρίς λεφτά, αλλά πληρώνοντας ένα μικρό ποσό κάθε μήνα.
Πολύ δελεαστικά πράγματα, για όλους μας, επειδή όλοι θέλουμε να βελτιώσουμε την ζωή μας. Εγώ, είχα και έχω μία αρχή.
ΕΧΩ, ΞΟΔΕΥΩ. ΔΕΝ ΕΧΩ, ΔΕΝ ΞΟΔΕΥΩ.
Κάπως έτσι απαντούσα σε όλες αυτές τις προσφορές, αυτό όμως δεν τους εμπόδιζε να επανέρχονται.
Με το λίγο μυαλό που διαθέτω, σκέφτηκα ‘’ τι καλοί που είναι αυτοί οι αξιόλογοι άνθρωποι, που χωρίς να τους το ζητήσω, θέλουν τόσο πολύ να με βοηθήσουν’’. Η ιστορία του αδελφού του παππού μου όμως, δεν έφευγε από το μυαλό μου και με συγκρατούσε.
Πολλοί όμως, βρήκαν αυτές τις προσφορές σαν ευκαιρία για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, και ενέδωσαν, τόσο στα δάνεια όσο και στις κάρτες. Άρχισα λοιπόν να βλέπω γνωστούς και φίλους, να πηγαίνουν ακριβές διακοπές, να κυκλοφορούν με αυτοκίνητα πολυτελείας, να αγοράζουν ότι τους έρθει, και να ζούν μια ζωή ονειρεμένη.
Για μια στιγμή, αναρωτήθηκα. ‘’Μήπως αυτό είναι σωστό και πρέπει να ακολουθήσω?’’.Δέν άλλαξα όμως γνώμη.
Και ο καιρός περνούσε και ‘’Μπήκαν χρόνοι δίσεκτοι και μήνες οργισμένοι’’. Ένας φίλος μου, δεν μπορούσε πλέον να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του προς αυτά τα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Άρχισαν πάλι τα τηλεφωνήματα , όμως σε άλλο στυλ. Άλλες φορές από τα ίδια, άλλες πάλι ‘’ εκ μέρους’’ τους. Καθημερινά, σε οποιεσδήποτε ώρες, μέχρι τις 10 το βράδυ.
–Καθυστερήσατε να πληρώσετε 2 δόσεις και πρέπει μέχρι μεθαύριο να τις πληρώσετε.
–Να σας δώσουμε μεγαλύτερο δάνειο για να εξοφλήσετε αυτό που έχετε, και να περισσέψουν και χρήματα για να τα κάνετε ότι θέλετε.
– Αν δεν πληρώσετε, θα σας γράψουμε στον ΤΕΙΡΕΣΙΑ.
– Το φιλανθρωπικό ίδρυμα, θα προβεί στις απαραίτητες ενέργειες δικαστικά για να πάρει τα χρεωστούμενα.
Λίγο ακόμη και θα έλεγαν ότι θα στείλουν ‘’άτομα’’ για την είσπραξη του χρέους. Θυμήθηκα τον αδελφό του παππού μου, και χάρηκα που ο φίλος μου δεν είχε σκύλο.
Κάποιοι, ήταν πιο καλοί.
–Περάστε από το ίδρυμα , να κάνουμε διακανονισμό του χρέους σας.
Πήγε λοιπόν ο φίλος μου για να κάνει διακανονισμό. Ποιος ήταν αυτός? Δεν θα πλήρωνε για τρείς μήνες, θα έπρεπε να εξοφλήσει το χρέος του σε 10 αντί για 6 χρόνια, θα πλήρωνε το μήνα 10% μικρότερη δόση αλλα το συνολικό ποσό θα έβγαινε 40% μεγαλύτερο. Ευτυχώς για τον ίδιο, ο φίλος μου άκουσε την συμβουλή μου και δεν συμφώνησε.
Μετά από όλα αυτά, το φιλανθρωπικό ίδρυμα έκανε νομικές ενέργειες και σε λίγο καιρό του έρχεται ένα χαρτί που έγραφε για πλειστηριασμό των περιουσιακών του στοιχείων. Μήπως χρειάζεται να συνεχίσω? Δεν νομίζω.
Τέτοιες περιπτώσεις, έμαθα πολλές. Κάποια πολυτελή αυτοκίνητα, αραχνιάζουν σε πάρκιγκ των ιδρυμάτων κτλ κτλ. Μερικοί, πηγαίνουν στα κανάλια για να πούν τον πόνο τους ( περιμένοντας ‘’εξ ύψους παρηγορίαν’’) και γίνονται ‘’ρόμπες’’ πανελληνίως.
Κατά καιρούς, κάποιοι επίσημοι κάνουν δηλώσεις για αυτά τα τοκογλυφικά τέρατα που οι ίδιοι βοήθησαν να δημιουργηθούν, καυτηριάζοντας την πρακτική τους, και υποσχόμενοι μέτρα υπέρ των ατυχών ( υπάρχει και άλλη λέξη ) που χρεωστούν. Έ, και ? Αλλάζει τίποτα ? Μία από τα ίδια.Όλοι μας τα ξέρουμε, πολλοί τα έζησαν, όμως τίποτα ποτέ δεν έγινε. Οι επίσημοι τοκογλύφοι, πάντα επιβιώνουν, και μάλιστα ενισχυμένοι. (Θυμηθείτε τα 28 δις Ευρώ προσφάτως)
Ας φτάσουμε στο προκείμενο. Γιατί τα γράφω όλα αυτά? Όποιος την έχει ‘’πατήσει’’, την ‘’πάτησε’’ και άντε να ορθοποδήσει τώρα. Μόνο το ΠΡΟ-ΠΟ τον σώζει.
Εγώ, πήρα πάλι την ασπίδα και το δόρυ του Δον Κιχώτη, και τα βάζω και πάλι με τους ανεμόμυλους. Μόνο που αυτά τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, δεν είναι ανεμόμυλοι, αλλα μύλοι που αλέθουν ζωές . Μόνο μια ευχή μπορώ να κάνω, για όσους δεν έπεσαν ακόμη στα νύχια των αρπακτικών.Να τους δώσει φρόνηση ο καλός Θεός και να μην πέσουν.
Θυμηθείτε,

ΕΧΩ, ΞΟΔΕΥΩ. ΔΕΝ ΕΧΩ, ΔΕΝ ΞΟΔΕΥΩ.
Πάντα, ευχαριστώ τον μακαρίτη πλέον αδελφό του παππού μου.
Όμως, αυτό είναι θέμα για να επανέλθω κάποια φορά.

MΗΠΩΣ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΤΡΕΛΛΑΙΝΟΜΑΙ ?

Λοιπόν, παιδιά, έχω αρχίσει να αμφιβάλω για την πνευματική ικανότητά μου. Αφορμή για αυτήν την πιθανότητα, μου έδωσε το ειδοποιητήριο της Εφορίας, για την πληρωμή των Τελών Κυκλοφορίας του αυτοκινήτου μου.

Ήρθε εχθές και με συγκρατημένη απαισιοδοξία το άνοιξα και βλέπω.
ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ 202,00 Ε
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΑ ΤΕΛΗ 150,00 Ε
ΣΥΝΟΛΟ 352,00 Ε
Και όλα αυτά για ένα ΙΧ μοντέλο 1993, 1400 cc.

Μου ήρθε ‘’νταμπλάς’’ που λένε. Άρχισα λοιπόν, να μονολογώ
‘’Πέρσι, πλήρωσα 200Ε. Το λογικό λοιπόν είναι, φετος να πληρώσω πιο λίγα’’
‘’Τι είναι πάλι αυτό το Περιβαλλοντικο Τελος? Μάλλον για την προστασία του περιβάλλοντος’’

Παίρνω τηλέφωνο τον φίλο μου το Γιώργο, που έχει ίδιο ΙΧ με εμένα, μοντέλο 2003, τον ρωτώ πόσα πλήρωσε, και μου λέει ένα ποσό πολύ μικρότερο. Αρχίζω να αισθάνομαι βλάκας.
‘’Καλά, από τότε που έχω αυτοκίνητο, το 1975, θυμάμαι ότι όσο μεγαλύτερο ήταν, τοσο περισσότερα πλήρωνα, και όσο παλαιότερο, τόσο πιο λίγα. Τι γίνεται τώρα?’’

Ρώτησα λοιπόν, και μου είπαν ότι το τέλος είναι για την προστασία του περιβάλλοντος από τους ρύπους των αυτοκινήτων, οι οποίοι είναι περισσότεροι όσο πιο παλιό αυτοκίνητο κυκλοφορεί. Μέχρι εδώ, λογικό φαίνεται. ‘Όμως το δικό μου το ΙΧ είναι άριστα συντηρημένο, περισσότερο και από ότι προβλέπεται, περνώ κανονικά ΚΤΕΟ (και πληρώνω εννοείται) κάθε δύο χρόνια, βγάζω κάρτα καυσαερίων (και πληρώνω εννοείται) από την οποία φαίνεται ότι δεν ρυπαίνει την ατμόσφαιρα, και κάνω ακριβώς όλα όσα προβλέπουν οι σχετικοί Νόμοι και Διατάξεις.

Αρχίζω και αναρωτιέμαι. Γιατί να περνάω ΚΤΕΟ ώστε το αυτοκίνητό μου μεταξύ άλλων να μην ρυπαίνει την ατμόσφαιρα ? Αφού έτσι και αλλοιώς, το Κράτος έχει δεδομένο ότι ρυπαίνει, και με τιμωρεί με πρόστιμο (γιατί τιμωρία είναι)

Σκέφτομαι λοιπόν ότι πρέπει να αγοράσω καινούριο αυτοκίνητο, για να γίνω καλός πολίτης. Αλλα, αυτό που έχω, αν το πουλήσω, θα πάρω 1500 – 2000 Ε. Για να πάρω καινούριο, ίδιο με αυτό περίπου, θέλω 12.000 – 13.000 Ε ακόμη. Πού θα τα βρώ? Γιατί, ένας απλός συνταξιούχος είμαι .Άρα, πρέπει να μείνω με αυτό το αυτοκίνητο, και να πληρώνω όλα οσα μου ζητάει το Κράτος κατά καιρούς.

Για να μην χάσω και το λίγο μυαλό που μου έμεινε, σταμάτησα να σκέφτομαι. Δεν αντιστάθηκα όμως στον πειρασμό να επιδιώξω να μάθω λίγο περισσότερα πάνω στο θέμα, και κατέληξα στα παρακάτω συμπεράσματα.

Α. Το μέτρο, είναι της προηγούμενης Κυβερνήσεως, αλλα ήταν ‘’πακέτο’’ με το μέτρο της απόσυρσης. Έλεγε λοιπόν η τότε Κυβέρνηση
‘’Αν αποσύρεις το παλιό σου αυτοκίνητο, σου δίνουμε τόσα ( κατά περίπτωση ) για να αγοράσεις καινούριο. Αν κρατήσεις το παλιό, θα πληρώνεις τόσα κάθε χρόνο ( κατά περίπτωση πάλι) σαν Περιβαλλοντικά Τέλη.’’ Εκβιασμός ? Έτσι μοιάζει.

Έρχεται λοιπόν η καινούρια Κυβέρνηση, θεωρεί το μέτρο λάθος (δικαίωμά της ) και το αποσύρει. Το μισό όμως, γιατί το άλλο μισό την συμφέρει. Δικαίωμά της ? ΟΧΙ. Αλλά ποιος ιθαγενής θα μιλήσει? Και αν μιλήσει, μπορεί να κάνει τίποτα άλλο? Μακάριοι οι κρατούντες

Β. Το περιβάλλον, θα βελτιωθεί πληρώνοντας, άσχετα αν έχει τα χάλια του εξ αιτίας των τόσων άλλων παραγόντων (βιομηχανίες, χημικά, εμπρησμοί για οικόπεδα κ.τ.λ.) που το έκαναν να είναι αυτό που είναι. Άλλοι, σοφότεροι από εμένα, τα έχουν πεί και γράψει επανειλημμένα

Γ. Στην Ελλάδα, όσο πιο πολλα έχεις, τόσο πιο λίγα πληρώνεις. Το εφαρμόζουν όλες οι Κυβερνήσεις ανεξαιρέτως. Μήπως πρέπει να το αναλύσουμε ?

Δ. Στην Ελλάδα, όσο λιγώτερα έχεις, τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι η συνεισφορά σου στο κοινωνικό σύνολο για βελτίωση των συνθηκών διαβιώσεως γενικότερα. Ίσως, γιατί οι ‘’κρατούντες’’ δεν πρόκειται να πεισθούν ότι έχεις μόνο όσα φαίνεται ότι έχεις. Προφανώς , κρίνουν εξ ιδίων.

Θα μπορούσα να φτάσω και στο ‘’Ω’’, αλλά το μόνο που θα έκανα θα ήταν να θυμίσω τόσα άλλα παρόμοια, που όσοι θυμούνται ξέρουν. Θα φτάσω λοιπόν κατευθείαν στο ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ
Α. Στην Ελλάδα σήμερα, πρέπει να έχεις.

Β. Αν δεν έχεις, πρέπει να αποκτήσεις
Γ. Οι γονείς μας μας έμαθαν, ότι για να ζήσεις, πρέπει να δουλέψεις. Ξέχασαν να μας πούν, ότι για να ζήσεις καλά, πρέπει να κλέψεις . Και για να μην παρεξηγηθώ, όταν μιλάω για κλοπή, δεν εννοώ να κλέψουμε τράπεζες, γριούλες, σούπερ μάρκετ κτλ. Εννοώ να κλέψουμε τους εαυτούς μας, δηλαδή το Κράτος, που όλα τα προβλέπει με τους Νόμους του, αλλα η εφαρμογή είναι επιλεκτική. Άς θυμηθούμε .
Μίζες προμηθειών, καλαμπόκι, siemens, Βατοπέδι, δωράκια 500.000.000 δρχ (έ, να μην κάνει και ένα δωράκι στον εαυτό του? ΚΑΤΑ ΛΕΞΗ ), ‘’πάμπερς’’, κτλ ‘’ών ουκ έστιν αριθμός’’
Κατά τα άλλα, διερχόμαστε κρίσιμη περίοδο και η λιτότητα είναι απαραίτητη. Αυτή τη μαστίχα, την μασάω από το 1960, τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου.

Σταματάω εδώ, για σήμερα, γιατί αν συνεχίσω, θα αποτρελλαθώ που λένε. Άσε, λίγο μυαλό έμεινε, ας το προφυλάξω. Όμως, τώρα που άρχισα, μου άνοιξε η όρεξη, και πιθανότατα θα συνεχίσω να κάνω τον Δον Κιχώτη.
Ανδρέας